Hatıra..

  Gözlerimden uyku süzülüyordu ama inatla uykuya direniyordum.Çünkü o an o koltukta oturan bir ikimiz vardık.Işıklar kapanmış,kimsecikler yok,derin bir sessizlik.. Başın omzumda,kokun burnumda nefeslerini dinliyordum sen uyurken.Öyle gerçek öyle benimdin ki o an! Ne mutluydum Allahım!
   Yıllar çabuk geçiyordu halbuki.Bu yaşadığım an bir süre sonra sadece bir hatıra olarak kalacaktı hafızamda.Bir kış gecesi hatırası..

     Kimseyi bilerek , kasti olarak kırmadım hayatımda.Verdiğim değer 3-5 günlük olmadı hiçbir zaman.Hiçbir zaman sınırımı aşmadım,saygısızlık etmedim.Kimsenin sırtından vurmadım.Yalan söyleyip kandırmadım.Kolaya kaçıp yüzeyselliği seçmedim.Tam tersi dikkatle,özenle yaklaştım herkese.Yaptığım tek şey kendi mantığımı ve duygularımı dinlemek oldu başka kimsenin değil,kendi doğrularımı hayata geçirdim hep.Bu doğrulara da durup dururken karar verilmedi.Yaşadığım,yaşatılan şeyler yol gösterdi bana.Tüm bunlara müteşekkirim..

''Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu.Ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim...
Ne hissettiysem onu söyledim, onu yaşadım...
Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım...
Asla keşkelerim olmadı...
Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım...
Karşıma bazen gerçek yüzler,bazen sahteler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım..
Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim,Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim...
Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim...
Sevdiysem sonuna kadar gittim,Bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim...
Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım...
Ama hata insana mahsustur dedim.. Affettim, af diledim..
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim..
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.Belki de içten içe sinsice güldüler...
Ama asıl unuttukları şuydu...
Ben aldanmadım...
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar..
Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için...
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için...
Oysa ben hiç insan kaybetmedim...
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar."

Can Yücel

Görgüsüz İnsan Maymun Gibidir..

Görgüsüz insan kimdir sorusunun kendimce yanıtı şudur: gerektiği yerde bir teşekkür bile etmeyi aklına getiremeyen,üstüne düşmeyen herşeye kendi aklına göre burnunu sokabilen, ben şurdan giyiniyorum, burada giyiniyorum diyip marka sayan,çöplüğe gitse bile orayı saattlerce övebilen,adam gibi yemek yemeyi bilmeyip,çatal bıçak tutamayan,misafirken misafir umduğunu değil bulduğunu yer mantığından bir haber herşeyi kötüleyen,görmemişin oğlu olmuş tutmuş bir tarafını koparmış misali her şeyi abartabilen ve tüm bunları hata olarak görmeyen zararlı,kişiliği oturmamış insanlardır.Yazdıklarıma ekleyecek onlarca şey daha var aslında ama bulardan bir kaçını bir insanda görüyorsanız yaptığı hareketleri hor görmeyin.Çünkü görgüsüzlüğün getirdiği kompleksten kaynaklanır tüm bunlar.Siz en iyisi bu insanlara bir görgü kuralları kitabı hediye edin.Doğruları öğrenmek herkesin hakkı!
Başlık ne alaka derseniz bakın Balzac ne demiş; ''Görgüsüz insan maymun gibidir,yükseklere çıktıkça ayıp yerleri görünür'' Güzel söz değil mi?

Sentinus Nerdeysen Gel!

         Sen ki Yunan mitolojisinde duygu tanrısı!
   Ah bilsen neler oluyor bir bilsen duygu nasıl ayaklar altında artık! Duygu sahibi olmak küçümsenecek birşey haline geldi desem inanır mısın? Ağlamak,utanmak,sevmek.. Ağlıyorsan güçsüzsün.Utanıyorsan 'ezik'sin.Gerçekten seviyorsan hiç de 'cool' değilsin.Ama ben umursamıyorum bunları.Hıçkırarak ağlayabiliyor, yanaklarım kıpkırmızı olana kadar utanabiliyor ve seviyorum diyerek haykırabiliyorum! Evet, ben buyum işte! Güçsüz müyüm? Ezik miyim? Yoksa cool değil miyim? İnan hiç umrumda değil.Ben insanım tek söyleyebileceğim bu..