Gözlerimden uyku süzülüyordu ama inatla uykuya direniyordum.Çünkü o an o koltukta oturan bir ikimiz vardık.Işıklar kapanmış,kimsecikler yok,derin bir sessizlik.. Başın omzumda,kokun burnumda nefeslerini dinliyordum sen uyurken.Öyle gerçek öyle benimdin ki o an! Ne mutluydum Allahım!
Yıllar çabuk geçiyordu halbuki.Bu yaşadığım an bir süre sonra sadece bir hatıra olarak kalacaktı hafızamda.Bir kış gecesi hatırası..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder